|
Δημοσιεύθηκε: Ensonhaber, 13/2/2009. Καταχωρήθηκε: 12/2/2009. |
|
Ο συγγραφέας /ερευνητής Σονέρ Γιαλτσίν σχολιάζοντας την ταινία ‘Φθινοπωρινός Πόνος’ , αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:
// Λόγω μιας κινηματογραφικής ταινίας, η οποία βρίσκεται στο προσκήνιο , θυμηθήκαμε και τα πλέον σκοτεινά, γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μας. Τα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Συνέχεια βλέπουμε το «αποτέλεσμα», αλλά δεν εστιάζουμε την προσοχή μας στα «αίτια», τα οποία δημιούργησαν το αποτέλεσμα αυτό. Ας δούμε, λοιπόν, την υπόθεση από μια άλλη σκοπιά:
Αγγλία: Ήταν μια από τις νικήτριες δυνάμεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και από τον πόλεμο βγήκε αδύναμη, όμως μέσω των αποικιών που διέθετε, μπόρεσε να διατηρήσει την επιρροή της. Ωστόσο, αντιμετώπισε προβλήματα με τα κινήματα ανεξαρτησίας. Με την πίεση των ΗΠΑ έλαβε την απόφαση να αποχωρήσει μερικώς από τις αποικίες της. Μια από αυτές ήταν και η Κύπρος. Το νησί αυτό βρισκόταν στο σταυροδρόμι των πηγών του πετρελαίου, αλλά και στη διακίνηση του μαύρου χρυσού.
Η Αγγλία εξασφάλιζε τα 2/3 των αναγκών της σε πετρέλαιο από το σταυροδρόμι αυτό. Έτσι, λοιπόν, δεν ήθελε να αποχωρήσει από μια αποικία, η οποία αποτελούσε θέμα ζωτικής σημασίας για την ίδια. Η Κύπρος παρουσίαζε και στρατηγική σημασία για τις περιοχές της Μέσης Ανατολής, της Ευρώπης και της Ν. Αφρικής. Στο νησί αυτό η Αγγλία είχε και τις Βάσεις της, στρατιωτικές, αεροπορικές και ναυτικές.
Μετά τον πόλεμο διαλύθηκε και η συμμαχία:
Τόσο οι κομμουνιστές της Ελλάδας [ΕΛΑΣ], όσο και οι κομμουνιστές της Κύπρου [ΑΚΕΛ], δεν επιθυμούσαν την παρουσία των Άγγλων στο νησί. Η Αγγλία ανησυχούσε από το γεγονός ότι και το ΑΚΕΛ θα ξεκινούσε ένοπλο αγώνα στο νησί, όπως ο ΕΛΑΣ στην Ελλάδα. Επιπλέον, το ΑΚΕΛ ήταν ισχυρό, αλλά και ο μοναδικός νικητής των τοπικών εκλογών. Οι Άγγλοι επιδίωξαν να διασπάσουν την πολιτική αυτή δύναμη.
Το παιχνίδι των Άγγλων:
Η Αγγλία θα πραγματοποιούσε τη μερική αποχώρησή της από την Κύπρο με μια διπλωματική πονηρία. Όπως έπραξε και με τις άλλες αποικίες της, έπρεπε να διαφυλάξει τις Βάσεις της στο νησί και να μπορεί να ασκεί τον πολιτικό και οικονομικό ηγεμονισμό της διοικώντας την Κύπρο από το Λονδίνο.
Το σχέδιο αυτό, το οποίο δεν δέχθηκαν η Ελλάδα και η Τουρκία, οι Άγγλοι πώς θα το έθεταν σε εφαρμογή; Με την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε»! Ποιους θα διασπούσαν; Καταρχάς τους Ε/Κ, διαχωρίζοντάς τους σε κομμουνιστές και σε εθνικόφρονες. Στην Κύπρο οι κομμουνιστές ήταν ισχυροί. Γι` αυτό το λόγο, η προτεραιότητα δόθηκε στο να ενισχυθούν οι αδύναμοι δεξιοί. Εν συνεχεία, οι Άγγλοι θα έκαναν εχθρούς τους “Ρωμιούς” με τους “Τούρκους”.
Ο σκοπός ήταν πασιφανής. Nα διαμοιραστεί η Κύπρος σε τόσα κομμάτια, ώστε καμία πλευρά στο μέλλον να μην αποκτήσει τη δύναμη εκείνη, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για την κυριαρχία της Αγγλίας. Τώρα, ας δούμε την τουρκική προέκταση του θέματος:
Γίναμε εχθροί με την Ελλάδα. Η υπόθεση της Κύπρου πότε ήρθε στην ημερήσια διάταξη της Τουρκίας; Γνωρίζουμε για την Αλεξανδρέττα και τη Μοσούλη, αλλά για την Κύπρο; Ας παραμερίσουμε την πατριδοκαπηλία και ας αντιμετωπίσουμε τις πραγματικότητες. Η Τουρκία, μέχρι την απόσυρση των Άγγλων, δεν είχε κάποιο πρόβλημα που να λέγεται Κύπρος. Όπως για τους Έλληνες δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με τους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης. Τα χρόνια εκείνα, οι σχέσεις Τουρκίας – Ελλάδας ήταν άριστες.
Άλλωστε, το 1934 ο Βενιζέλος είχε υποδείξει ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης τον Ατατούρκ. Η ελληνοτουρκική φιλία ενισχύθηκε έτι περαιτέρω με τη «Σύμβαση Εμπορίου, Εγκατάστασης και Ναυτιλίας». Απόρροια της συμφωνίας αυτής ήταν χιλιάδες Έλληνες υπήκοοι να εγκατασταθούν στην Τουρκία και να αρχίσουν το εμπόριο. Στη δεκαετία του ’50, η Τουρκία και η Ελλάδα πιάστηκαν χέρι – χέρι και εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ. Αργότερα είχαμε το Βαλκανικό Σύμφωνο. Παράλληλα, ενισχύθηκε και η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Την ίδια εποχή, ο τότε Πρόεδρος Τζελάλ Μπαγιάρ επισκέφθηκε την Ελλάδα και ο Βασιλεύς Παύλος την Τουρκία. Στην Κομοτηνή εγκαινιάσθηκε το Λύκειο «Τζελάλ Μπαγιάρ».
Στο σημείο αυτό πρέπει να προσθέσω και μια ακόμη λεπτομέρεια: Ποτέ μέχρι το 1953, ούτε επί εποχής Οθωμανών, αλλά ούτε και στη δημοκρατική περίοδο, δεν διοργανώνονταν τελετές για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ό,τι έγινε, έγινε το 1953. Τότε, ασκήθηκαν πιέσεις στην κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος. Το κόμμα αυτό ήθελε, αντί για τους εορτασμούς για την Άλωση, να πραγματοποιήσει τελετές ήπιας μορφής. Όμως, στην Κωνσταντινούπολη δημιουργήθηκαν επεισόδια. Όσοι στα καταστήματά τους δεν αναρτούσαν την τουρκική σημαία, τους έσπαζαν τις προθήκες. Δηλαδή, το 1953 ήταν σημείο καμπής. Αυτομάτως μπήκαν στην ημερήσια διάταξη της Τουρκίας η εχθρότητα εναντίον της Ελλάδας και η υπόθεση της Κύπρου. Με ταχύτητα εξαπλώθηκαν τα Εθνικά Σωματεία. Στον Τύπο άρχισαν να δημοσιεύονται υποβολιμαίες ειδήσεις. Αρχικά πριόνισαν τις αρμοδιότητες του ΥΠΕΞ Φουάτ Κιοπρουλού, ο οποίος είχε δηλώσει: «Μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας δεν υπάρχει υπόθεση Κύπρου». Η κυπριακή υπόθεση αφαιρέθηκε από την αρμοδιότητα του Υπουργείου Εξωτερικών και δόθηκε στην αρμοδιότητα του υπουργού Επικρατείας Φατίν Ζορλού. Αργότερα, ο Κιοπρουλού παραιτήθηκε από το ΥΠΕΞ, το οποίο και ανέλαβε ο Ζορλού.
Η παθητική Τουρκία:
Όταν ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε στην Ελλάδα και η χώρα αυτή απέκτησε πολιτική σταθερότητα, ζήτησε από την Αγγλία να της εκχωρήσει την Κύπρο, διαφορετικά θα μετέφερε την υπόθεση στα Η.Ε., πράγμα το οποίο έπραξε. Το 1953 μετέφερε την υπόθεση στα Η.Ε. με συνέπεια το Κυπριακό να προσλάβει διεθνείς διαστάσεις. Πλέον η λύση για την Κύπρο είχε βγει από τις πρωτοβουλίες της Αγγλίας. Κατόπιν αυτού, η Αγγλία, προκειμένου να αποδυναμώσει τις κατηγορίες περί αποικιοκρατίας, αλλά και με πρόθεση να στρέψει το πρόβλημα προς μια άλλη κατεύθυνση, αισθάνθηκε την ανάγκη της Τουρκίας. Ο πρώτος στόχος ήταν «να αφυπνίσει την Τουρκία από την παθητική της αδράνεια».
Αν, τώρα, ρωτήσουμε τι σχέση έχει με την «υπηρεσία αφύπνισης» η απότομη είσοδος της κυπριακής υπόθεσης στην τουρκική ημερήσια διάταξη, ως αποτέλεσμα μπορούμε να πούμε ότι τα γεγονότα, τα οποία ξέσπασαν στην Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο, ωφέλησαν τους άλλους. Διότι η Αγγλία έσπειρε το φόβο που έλεγε: «Αν δεν είμαι εγώ, οι δύο αυτές χώρες θα σφαγιαστούν, με συνέπεια οι κομμουνιστές να βάλουν στο χέρι όχι μόνο τις δύο αυτές χώρες, αλλά και την Κύπρο». Ο πλέον κατάλληλος δρόμος, λοιπόν, ήταν η συνέχιση του ισχύοντος καθεστώτος στο νησί.
Το αποτέλεσμα αυτής της αιματηρής και πονηρής πολιτικής των Άγγλων ήταν να χάσει η Ελλάδα τον πιο ισχυρό υποστηρικτή της στα Η.Ε., τις ΗΠΑ. Έτσι, οι ΗΠΑ αντιτάχθηκαν στο να μεταφερθεί στη Γ.Σ. των Η.Ε., στις 23 Σεπτεμβρίου 1955, το Κυπριακό. Επιπλέον και το νεοϊδρυθέν ισραηλινό κράτος ήταν υπέρ της συνέχισης του υφισταμένου καθεστώτος στην Κύπρο, η οποία απέχει μόλις 70 μίλια από το Ισραήλ. Στο τέλος έγινε και το εξής: Η αποικιοκρατική Αγγλία κάθισε στο τραπέζι της διαιτησίας, με το ρόλο της δήθεν συμφιλίωσης των δύο μερών! Όμως, στην Τουρκία κανείς δεν διερεύνησε έναν άλλο ρόλο, αυτόν που διαδραμάτισε ο «James Bond» σε εκείνη την αιματηρή περίοδο.
Ο Ίαν Φλέμινγκ, συγγραφέας των μυθιστορημάτων «James Bond», ήταν μέλος των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών ΜΙ 6 και παράλληλα δημοσιογραφούσε. Την ημέρα των Σεπτεμβριανών, αυτός βρισκόταν στη Λεωφόρο του Πέρα! Όταν ήρθε στο φως η αλήθεια αυτή, είχε πει ότι «βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να λάβει μέρος στο Συνέδριο της Interpol» και ότι σε αυτό συμμετείχε εν ονόματι της βρετανικής Naval Intelligence Division. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι η Υπηρεσία αυτή καλύπτει και την Κύπρο. Ας συνεχίσουμε: Ο Φλέμινγκ, ο οποίος ήρθε για το συνέδριο της Ιντερπόλ, δεν είχε καμία ουσιαστική συμμετοχή σε αυτό. Δικαιολογήθηκε, όμως, ως εξής: «Μετείχα μόνο για 15 λεπτά. Στενοχωρήθηκα. Όταν βγήκα έξω, προκειμένου να αγοράσω χαλιά, τότε συνέβησαν και τα επεισόδια!».
Εκείνο, το οποίο είναι γνωστό, είναι ότι μετά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, το αγγλικό ΥΠΕΞ στη Διεύθυνση Πληροφοριών έδωσε την εξής οδηγία: «Στον Τύπο θα πρέπει να επισημαίνονται ιδιαιτέρως οι καταστροφές που υπέστησαν, κατά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, οι αγγλικές περιουσίες, αλλά και οι τραυματισμοί των Άγγλων υπηκόων». Ακόμη και αυτή η οδηγία δεν δείχνει ποιοι πραγματικά ήταν αυτοί, οι οποίοι υποδαύλισαν τα γεγονότα; Τώρα, στην Τουρκία ποιοι ήταν αυτοί, οι οποίοι οδηγήθηκαν άρον – άρον στις φυλακές ως υπεύθυνοι των γεγονότων; Σαράντα πέντε λόγιοι σαν τον Αζίζ Νεσίν, οι οποίοι ήταν φακελωμένοι ως κομμουνιστές! Δηλαδή, τόσο χθες, όσο και σήμερα, πάντα το ίδιο παιχνίδι: Με τις μπαγαποντιές, οι αντιφρονούντες λόγιοι στις φυλακές.
Η αγγλική μηχανορραφία πιάνει δουλειά!
Ημερομηνία: 16 Δεκεμβρίου 1954. Η εφημερίδα των Αθηνών ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ έγραφε: «Πλέον οι Κύπριοι θα πρέπει να σκεφθούν τον ένοπλο αγώνα». Οι Κύπριοι κομμουνιστές αντιτάχθηκαν λέγοντας: «Ο ένοπλος αγώνας είναι μια προβοκατόρικη ενέργεια των ιμπεριαλιστών».
Ημερομηνία: 1η Απριλίου 1955. Η φασιστική οργάνωση των “Ρωμιών” ΕΟΚΑ, με ανακοίνωσή της γνωστοποιούσε ότι άρχιζε τον ένοπλο αγώνα. Το 1955 αποτέλεσε έτος καμπής για τους Άγγλους. Από το 1955 οι πράκτορες της Αγγλίας, όπως ο Flatcher Flitch, άρχισαν να συρρέουν στην Κύπρο. Την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε ως Ύπατος Αρμοστής της Αγγλίας στην Κύπρο ο στρατηγός Sir John Harding. Αυτός ήταν γνωστός «ως ο στρατιωτικός με τη σιδερένια πυγμή». Έτσι, οι Άγγλοι προκειμένου να παίξουν το αιματηρό παιχνίδι τους, έφεραν στο νησί όλους τους ειδήμονές τους. Επιπλέον: Τον ίδιο χρόνο ο ειδικός εκπρόσωπος του αγγλικού Υπουργείου Αποικιών Philips Tay ήρθε στην Κύπρο, προκειμένου να ιδρύσει το «Special Branch».
Το ίδιο έτος, η αποικιοκρατική κυβέρνηση ίδρυσε και τη Μηχανοκίνητη Μονάδα Αστυνομίας. Το 1955 απαριθμούσε 165 άτομα. Ένα χρόνο μετά, ο αριθμός αυτός ανήλθε στα 600 άτομα και όλοι οι αστυνομικοί ήταν Τ/κ. Το 1958 ο αριθμός αυτός ανήλθε στα 1.770 άτομα, εκ των οποίων οι 1.700 ήταν Τ/κ! Ο πίνακας αυτός δείχνει ότι οι Άγγλοι, απέναντι στον αγώνα των “Ρωμιών” για ΕΝΩΣΗ, θα υποστήριζαν τους Τ/κ. Κατά συνέπεια, ποιοι ήταν στο στόχαστρο της ΕΟΚΑ; Οι Τουρκοκύπριοι αστυνομικοί! Άλλωστε, και η δολοφονία των Ττ/κ αστυνομικών Αμπντουλλάχ Αλί Ριζά και Νιχάτ Πασά έγινε αιτία ώστε να αποκοπούν οι Ε/κ από τους Τ/κ. Καλά, οι Άγγλοι δεν είχαν ενημερωθεί για την τρομοκρατική δράση της ΕΟΚΑ; Είναι δυνατόν; Ο Πασχάλης Παπαδόπουλος, οδηγός του αρχηγού της ΕΟΚΑ, συνταγματάρχη Γεώργιου Γρίβα, ήταν πράκτορας των Άγγλων!
Για τους Άγγλους, η τρομοκρατία ήταν μέσο της πολιτικής τους. Είχαν καταφέρει να φέρουν το λαό σε αντιπαράθεση. Όμως, αυτό δεν αρκούσε. Χρειάζονταν και μεγάλες προβοκατόρικες ενέργειες, οι οποίες θα τραβούσαν την προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ο τότε Π/Θ Anthony Eden στα απομνημονεύματά του έγραψε ότι επιθυμούσαν πάρα πολύ να πληροφορηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη ότι δεν υπήρχε καμία προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας και η Ελλάδας. Ο συγγραφέας Robert Holland, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει έρευνες αναφορικά με το θέμα της Κύπρου, αποκάλυψε ότι Άγγλοι διπλωμάτες έλεγαν το εξής: «Εάν στην Άγκυρα είχαμε μερικές εξεγέρσεις, αυτό θα μας χρησίμευε». Όμως δεν τελειώσαμε:
Σε ένα αγγλικό έγγραφο, του οποίου έχει αρθεί το απόρρητο, με ημερομηνία 19 Αυγούστου 1954, ο Πρέσβης της Αγγλίας στην Αθήνα στέλνει στο Λονδίνο το εξής μήνυμα: «Είναι πασιφανές ότι η φιλία Τουρκίας – Ελλάδας είναι πολύ εύθραυστη. Αρκεί ακόμη και ένα μικρό σοκ. Ακόμη και μια απλή αναγραφή με κιμωλία στον τοίχο της κατοικίας, όπου έχει γεννηθεί ο Ατατούρκ, αρκεί για να δημιουργηθεί αναστάτωση». Ασφαλώς και γνωρίζετε ότι τα Σεπτεμβριανά ξεκίνησαν με τη «δήθεν» ρήψη βόμβας στην κατοικία του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Δηλαδή, το σχέδιο ήταν έτοιμο, απλά ανέμεναν το χρόνο.
Η Αγγλία κάλεσε την Τουρκία και την Ελλάδα σε τριμερή διάσκεψη στο Λονδίνο. Θέμα της διάσκεψης ήταν: «Η λύση του Κυπριακού προβλήματος από την άποψη των προσπαθειών για την παρεμπόδιση του κομμουνιστικού κινδύνου στον ελεύθερο κόσμο». Η συνάντηση θα πραγματοποιούταν στις 29 Ιουλίου 1955, όμως αυτή αναβλήθηκε για ένα μήνα. Εν τω μεταξύ, ορισμένες τουρκικές εφημερίδες άρχισαν να δημοσιεύουν ειδήσεις, οι οποίες ανέφεραν ότι οι “Ρωμιοί” προέβαιναν σε προετοιμασίες, προκειμένου να δολοφονήσουν τους “Τούρκους”. Ανάλογες πληροφορίες κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα. Άραγε, αποτελούσε σύμπτωση;
Εν τω μεταξύ, οι Άγγλοι άρχισαν να ανησυχούν από το ενδεχόμενο μιας προσέγγισης μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων. Διότι ο ΥΠΕΞ της Ελλάδας Στεφανόπουλος ανέφερε στον Πρέσβη της Τουρκίας στο Λονδίνο Σουάτ Χαϊρί Ούργκιουπλου ότι ήταν έτοιμοι για μια προσέγγιση, όσον αφορά τα δικαιώματα της “τουρκικής” μειονότητας στην Κύπρο, ενώ ήταν γνωστό ότι μέχρι την ημέρα εκείνη ήταν αντίθετοι σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε, αυτό ήταν και η επιθυμία της Τουρκίας. Η Αγγλία ανησύχησε από μια λύση, στην οποία δεν θα συμμετείχε και η ίδια. Ο ΥΠΕΞ της Αγγλίας MacMillan συναντήθηκε με τον Τ/ΥΠΕΞ Ζορλού δίνοντάς του το εξής μήνυμα: «Οι Τούρκοι όσο σκληρά θέσουν τις απόψεις τους στην αρχή της διάσκεψης, αυτό θα είναι καλό τόσο γι` αυτούς, όσο και για εμάς».
Και ο Ζορλού έθεσε την άποψη της Τουρκίας με μια σκληρότητα, η οποία δεν ήταν συνηθισμένη για την Τουρκία. Η ελληνική αντιπροσωπεία σοκαρίσθηκε. Ο Ζορλού, με κρυπτογράφημά του προς την Άγκυρα, ζήτησε η Τουρκία να δείξει την ίδια αποφασιστικότητα.
Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά… Και σήμερα ακόμη συνεχίζουμε να κοιτάμε τα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου «μονόπλευρα». Πάντως, το ραδιόφωνο των Αθηνών, στις 10 Σεπτεμβρίου 1955, έκανε το εξής σχόλιο:
«Τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, τα οποία τραυμάτισαν την ελληνοτουρκική φιλία, δεν είναι προϊόν της αιφνίδιας έκρηξης των σχεδίων της αγγλικής διπλωματίας, αλλά μια προβοκατόρικη ενέργεια, την οποία προγραμμάτισε η ίδια η αγγλική διπλωματία μεριμνώντας και για την επιτυχή έκβασή της».
Ο ελληνικός Τύπος πάντα έγραφε ότι η βομβιστική ενέργεια στη Θεσσαλονίκη ήταν προϊόν των Άγγλων κατασκόπων.
Πράγματι, τις ημέρες εκείνες ο James Bond τι δουλειά είχε στην Κωνσταντινούπολη;
|
|